زمانی که مخاطب تشخیص دهد که هر پدیده رسانه‌ای تابعی از گزینش و چارچوب‌بندی است، می‌تواند از سطح بازتاب صرف عبور کند. به عنوان مثال، اگر یک رسانه صرفاً اخبار مربوط به گرانی‌ها را پوشش دهد اما دلایل آن را به «بدشانسی اقتصادی» نسبت دهد (چارچوب‌بندی)، مخاطب آگاه باید بتواند این چارچوب را بشناسد و آن را با روایت‌های دیگر مقایسه کند. اگر بخواهیم این رابطه را به صورت ریاضی ساده‌سازی کنیم (هرچند رسانه پدیده‌ای خطی نیست):

[R = \beta W + (1 – \beta) I ]

که در آن:

$R$: بازنمایی نهایی رسانه‌ای.

$W$: واقعیت عینی (Mirror Input).

$I$: مداخله ایدئولوژیک/ساختاری (Power Input).

$\beta$: ضریب شفافیت (میزان وفاداری به واقعیت).

در یک رسانه ایدئولوژیک، $\beta$ به صفر نزدیک است و $I$ حاکم است؛ در یک رسانه آرمانی، $\beta$ به یک نزدیک است. در واقعیت، ما با مقادیر متغیری از $\beta$ در رسانه‌های مختلف سروکار داریم.

رسانه‌ها هرگز بی‌طرف نیستند؛ آن‌ها محصولاتی فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی هستند که همواره بازتابی از جهان را ارائه می‌دهند که توسط قدرت‌ها و محدودیت‌های ساختاری فیلتر شده است. پرسش اصلی نباید این باشد که آیا رسانه آینه است یا ابزار قدرت، بلکه این است که میزان بازتاب‌دهی آن در برابر میزان بازسازی‌اش چقدر است؟

همان‌طور که شاهد بودیم، با مردمی‌تر شدن ابزارهای رسانه‌ای (ظاهراً از طریق شبکه‌های اجتماعی)، آزادی بیان به شکلی پراکنده افزایش یافته است، اما در عین حال، تحریف‌ها نیز پراکنده‌تر و گاهی غیرقابل ردیابی‌تر شده‌اند. وظیفه‌ی سواد رسانه‌ای در قرن بیست و یکم، صرفاً تشخیص اخبار دروغین نیست، بلکه درک همین دوگانگی ساختاری است: درک این نکته که هر بار که به رسانه نگاه می‌کنیم، نه یک آینه‌ی تمام‌قد، بلکه مجموعه‌ای از پرده‌ها و قاب‌ها را مشاهده می‌کنیم که توسط عوامل متعددی تعریف شده‌اند. آگاهی از این تفاوت، تنها راه برای حفظ استقلال فکری در مواجهه با انبوه معنای تولید شده است.